Ζω σε ένα κόσμο που κατά τη γνώμη μου,όλα πρέπει να μεταμορφωθούν.Όλα πρέπει να αλλάξουν προς το καλύτερο.Κι όμως δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να σκέφτονται έτσι.Όλοι κοιτούν τον εαυτό τους.Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να αλλάξω είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν πως δεν υπάρχει τίποτα εκτός από αυτούς και νομίζουν πως αυτό που θα τους κάνει πραγματικά ευτυχισμένους είναι τα υλικά αγαθά:τα ακριβά ρούχα και αυτοκίνητα,τα μεγάλα σπίτια και άλλα.
Κάτι άλλο που χρειάζεται να μεταμορφωθεί είναι εμείς οι ίδιοι.Πρέπει να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας απένατι στο περιβάλλον αλλά και στους ανθρώπους,όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε να αλλάζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.Αν καταφέρουμε να μεταμορφωθούμε εμείς οι ίδιοι,τότε όλα μπορούν να αλλάξουν.Πρέπει να ξέρουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας.Να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.Στην ουσία έτσι κορο'ι'δεύουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μήπως λοιπόν αντί να περιμένουμε να αλλάξουν οι άλλοι να αλλάξουμε πρώτα κι εμείς;Ίσως τότε τους δούμε διαφορετικά!
Μητσοσκούρα Άννα Β2
27.2.10
Ο ανάπηρος χωρίς όνομα
Ο καιρός ήταν βροχερός με αστραπές και έναν δυνατό άνεμο που πάγωνε όχι μόνο τα πουλιά και τα ζώα αλλά και την ψυχή του ανάπηρου χωρίς όνομα. Όλα γίνονταν χειρότερα αφού κανείς δεν ενδιαφερόταν. Σκεπτόταν πόσοι άνθρωποι του έχουν φωνάξει "αμαρτωλέ" , πόσοι τον κορόιδεψαν , και πόσοι του πέταξαν πέτρες. Σκεπτόταν και προχωρούσε , σερνόταν μάλλον , προσπαθώντας να κρατηθεί από μια μαγκούρα στο ένα χέρι και σε μια ξερολιθιά στο άλλο.
Σκόνταψε σε μια πέτρα που δεν είδε , παρόλο που περπατούσε σκυφτός , κάπου αλλού θα ήταν το μυαλό του....Κάποια παιδιά που ήταν μαζεμένα πιο κάτω έπαιζαν ένα περίεργο παιχνίδι, πετώντας πέτρες στις νερολακούβες γύρω από τον ανάπηρο προσπαθώντας να κάνουν τον μεγαλύτερο πίδακα . Προσπάθησε να τραβηχτεί στην άκρη αλλά εκεί δεν ήταν μέρος για ανάπηρους. Μόνο οι υγιείς μπορούσαν να περνούν κοντά στα καταστήματα. Όχι οι μιαροί....
...κανείς δεν νοιαζόταν . Μόνο η μάννα του που της φώναζε συνέχεια και την κατηγορούσε για την ζωή που του έτυχε να ζει...Μόνο αυτή τον αγαπούσε και τον πόναγε. Το ήξερε αυτό και το ένιωθε κάθε φορά που απογοητευμένος από την σκληρότητα των ανθρώπων κατέφευγε στις βρισιές και στις βλαστήμιες εναντίον της. Ίσως για αυτό το έκανε. Ποιον άλλο να κατηγορήσει ? Ποιος άλλος να τον ανεχθεί?
...Ένα μικρό παιδί του έπιασε το χέρι να τον βοηθήσει αλλά αμέσως η μάννα του το απομάκρυνε, ένας άλλος τον κλώτσησε γιατί τον είχε πατήσει , κάποιος άλλος έστριψε απότομα και προσβλητικά για να τον αποφύγει...τον ήξερε από παιδί...Είναι μακριά ακόμη το σπίτι της μάννας μου? αναρωτήθηκε..Ατέλειωτος του φαινόταν ο δρόμος , δύσκολος και δυσανάβατος όπως και η ζωή του .
Βασισμένο σε μια διήγηση του Αντώνη Τσαντήλα (SAR)
Σκόνταψε σε μια πέτρα που δεν είδε , παρόλο που περπατούσε σκυφτός , κάπου αλλού θα ήταν το μυαλό του....Κάποια παιδιά που ήταν μαζεμένα πιο κάτω έπαιζαν ένα περίεργο παιχνίδι, πετώντας πέτρες στις νερολακούβες γύρω από τον ανάπηρο προσπαθώντας να κάνουν τον μεγαλύτερο πίδακα . Προσπάθησε να τραβηχτεί στην άκρη αλλά εκεί δεν ήταν μέρος για ανάπηρους. Μόνο οι υγιείς μπορούσαν να περνούν κοντά στα καταστήματα. Όχι οι μιαροί....
...κανείς δεν νοιαζόταν . Μόνο η μάννα του που της φώναζε συνέχεια και την κατηγορούσε για την ζωή που του έτυχε να ζει...Μόνο αυτή τον αγαπούσε και τον πόναγε. Το ήξερε αυτό και το ένιωθε κάθε φορά που απογοητευμένος από την σκληρότητα των ανθρώπων κατέφευγε στις βρισιές και στις βλαστήμιες εναντίον της. Ίσως για αυτό το έκανε. Ποιον άλλο να κατηγορήσει ? Ποιος άλλος να τον ανεχθεί?
...Ένα μικρό παιδί του έπιασε το χέρι να τον βοηθήσει αλλά αμέσως η μάννα του το απομάκρυνε, ένας άλλος τον κλώτσησε γιατί τον είχε πατήσει , κάποιος άλλος έστριψε απότομα και προσβλητικά για να τον αποφύγει...τον ήξερε από παιδί...Είναι μακριά ακόμη το σπίτι της μάννας μου? αναρωτήθηκε..Ατέλειωτος του φαινόταν ο δρόμος , δύσκολος και δυσανάβατος όπως και η ζωή του .
Βασισμένο σε μια διήγηση του Αντώνη Τσαντήλα (SAR)
Ο ανάπηρος του Ευαγγελίου
Την εποχή που έζησε και δίδαξε ο Χριστός πολλές λαθεμένες απόψεις για το θέμα "γιατί υπάρχει η αρρώστια στον κόσμο" επικρατούσαν. Η κυριώτερη ήταν πως η αρρώστια ήταν αποτέλεσμα της αμαρτίας του ανθρώπου και ερχόταν ως τιμωρία είτε για τις δικές του αμαρτίες είτε για τις αμαρτίες των γονέων του αν ο άρρωστος ήταν ανήλικος ή είχε γεννηθεί έτσι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο άρρωστος να βυθίζεται στην αθλιότητα εγκαταλελειμένος από όλους ως αμαρτωλός.
Για έναν τέτοιο άρρωστο μιλάει το Ευαγγέλιο . Σκέπτομαι πως θα ζούσε ....Πιθανότατα να ήταν κλεισμένος στο σπίτι , μόνος, με μόνη επαφή με άλλους ανθρώπους το φαγητό που θα του έφερναν οι συγγενείς του.
Από μικρός θα ήξερε πως δεν είχε πιθανότητες να ζήσει μια ζωή φυσιολογική , με μια σύντροφο και μια οικογένεια. Η πραγματικότητα που ζούσε , ότι δηλ. κανείς δεν τον ήθελε για παρέα και η απομόνωση θα τον είχαν τρελάνει.
Όλα αυτά όμως μέχρι την στιγμή που συναντήθηκε με τον Ιησού αφού με την θεραπεία του απαλλάχτηκε όχι μόνο από την ασθένεια αλλά και από τις απάνθρωπες αντιλήψεις της εποχής του και την ανυπόφορη απομόνωσή του.Μόνο τότε θα μπόρεσε να δει λίγο φως και λίγο χρώμα στην ζωή του.
Για έναν τέτοιο άρρωστο μιλάει το Ευαγγέλιο . Σκέπτομαι πως θα ζούσε ....Πιθανότατα να ήταν κλεισμένος στο σπίτι , μόνος, με μόνη επαφή με άλλους ανθρώπους το φαγητό που θα του έφερναν οι συγγενείς του.
Από μικρός θα ήξερε πως δεν είχε πιθανότητες να ζήσει μια ζωή φυσιολογική , με μια σύντροφο και μια οικογένεια. Η πραγματικότητα που ζούσε , ότι δηλ. κανείς δεν τον ήθελε για παρέα και η απομόνωση θα τον είχαν τρελάνει.
Όλα αυτά όμως μέχρι την στιγμή που συναντήθηκε με τον Ιησού αφού με την θεραπεία του απαλλάχτηκε όχι μόνο από την ασθένεια αλλά και από τις απάνθρωπες αντιλήψεις της εποχής του και την ανυπόφορη απομόνωσή του.Μόνο τότε θα μπόρεσε να δει λίγο φως και λίγο χρώμα στην ζωή του.
Subscribe to:
Posts (Atom)
