Showing posts with label διακρίσεις. Show all posts
Showing posts with label διακρίσεις. Show all posts

28.1.10

Ο φόβος




Στα παιδιά του σύγχρονου κόσμου δεν λείπουν τα υλικά αγαθά, εκτός από τις περιπτώσεις των πολύ φτωχών οικογενειών.Δυστυχώς όμως αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στην καθημερινότητά τους.Ένα σημαντικό πρόβλημα είναι ο ΦΟΒΟΣ.

Ένας ΦΟΒΟΣ αόριστος που καταδυναστεύει σχεδόν όλα τα παιδιά .Φοβόμαστε πολλά πράγματα όπως για παράδειγμα να βγούμε το απόγευμα να παίξουμε σε μια πλατεία ή να πάμε μια βόλτα με τους φίλους μας.
Όλα αυτά που βλέπουμε στις ειδήσεις , αυτά που ακούμε στις παρέες μας , αυτά που διαβάζουμε στις εφημερίδες και τα περιοδικά ή τα πληροφορούμαστε από το internet, μας δημιουργούν ανασφάλεια και αβεβαιότητα.Ειδήσεις για βιαιότητες ανάμεσα σε ομάδες συμμαθητών μας , για κλοπές , για προσβολές και κοροϊδίες εξαιτίας της καταγωγής μας ή της γλώσσας που μιλάμε εμείς ή οι φίλοι μας , μας στεναχωρούν και μας φοβίζουν.

Δυστυχώς στην κοινωνία μας υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι όμως αυτό που θέλω να πω είναι ότι απέναντι στα παιδιά πρέπει όλοι να δείχνετε τον καλύτερο εαυτό σας γιατί εμείς είμαστε το μέλλον σας. EDA AGO

24.1.10

Τα άδεια χέρια

Για να γεμίσουμε τα άδεια χέρια , κατά την γνώμη μου, πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς οι ίδιοι "γεμάτοι", να γνωρίζουμε τι θέλουμε και τι είναι αυτό που ζητάμε από την ζωή μας τώρα αλλά και "μετά" , ένα μετά που δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει ή αν θα υπάρξει ποτέ...
Αν όλα αυτά γίνουν,τότε θα είμαστε έτοιμοι να γεμίσουμε τα άδεια μας χέρια.Μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα για να το καταφέρουμε, όπως να βοηθάμε όσους κατάγονται από διαφορετική χώρα.Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι περιφρονούμε το συνάνθρωπό μας και συχνά κάνουμε διακρίσεις είτε λόγω της χώρας καταγωγής, είτε από το χρώμα του,είτε ακόμα και από τη δουλειά του, κάποιες φορές.

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν βοηθάμε τους συνανθρώπους μας και έτσι δεν γεμίζουν τα άδεια μας χέρια...

Είμαστε εγωιστές και σκεφτόμαστε πάντα τον εαυτό μας, λίγες είναι οι εξαιρέσεις που κάνουν τη διαφορά... Ελπίζω κάποια μέρα να αλλάξει αυτος ο κόσμος και να καταλάβουμε οι περισσότεροι τι θα πει ανθρωπιά και αγάπη...

Αν γίνει αυτό τότε σίγουρα έχουμε μία θέση στον παράδεισο.
Μητσοσκούρα Άννα Β2

23.1.10

Τα άδεια χέρια

Το σχολείο είναι μια κοινωνία που όπως κάθε κοινωνία χρειάζεται στηρίγματα. Μέλη της κοινωνίας αυτής , μερικοί μαθητές , αντιμετωπίζουν δυσκολίες όπως την απομόνωση , την απόρριψη , τις διακρίσεις. Χρειάζονται βοήθεια και στήριξη.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις την κλειστή , από τον εγωισμό , τις ρατσιστικές αντιλήψεις , τα στερεότυπα και τον φόβο για τον διαφορετικό, παλάμη σου και να αγγίξεις το χέρι του «άλλου» του «ξένου» του «ανοίκειου» και τότε θα νιώσεις την ζεστασιά της επικοινωνίας, θα καταλάβεις πως μερικές φορές μόλις γκρεμίζεις, δημιουργείς, μόλις τα τείχη των διακρίσεων , μόλις οι διαχωριστικές γραμμές εξαλειφθούν τότε γίνεσαι δημιουργός , ένας μικρός θεός που επαναφέρει την ειρήνη στους ανθρώπους.

Κλείσε τώρα την παλάμη σου και με προσοχή να μην πετάξουν όλα τα ζεστά συναισθήματα που έζησες , ακούμπησέ την στην καρδιά σου και θα νιώσεις τους χτύπους όλων των καρδιών , όλων των παιδιών που πριν αγνοούσες και θα καταλάβεις πως όλες οι καρδιές , όλων των παιδιών , χτυπούν το ίδιο, χαίρονται με τα ίδια πράγματα , ανησυχούν και φοβούνται για τα ίδια πράγματα.

Κράτησε στην καρδιά σου όλα όσα ένιωσες και άγγιξε με την παλάμη σου τα χέρια άλλων παιδιών , κλείσε πάλι την παλάμη σου με προσοχή και φέρτην πάλι στην καρδιά σου και πλούτισε με αγάπη και κάντο πάλι και πάλι και πάλι…. είναι τόσο πολλά τα χέρια αυτών που πλήγωσες είναι αληθινός πλούτος όσα θα νιώσεις…

Από τον Αντώνη Τσαντήλα (με μια μικρή βοήθεια)