Νομοθετούμε !!!

Φτιάξτε ένα νόμο σαν το σαββατικό ή το ιωβηλαίο έτος για τη σημερινή εποχή.

Οι 11+1 μήνες της φιλανθρωπίας

Θα ήθελα να υπάρχει ένας νόμος που να λέει, ότι για 11 μήνες οι μεγαλέμποροι, εφοπλιστές, βιομήχανοι θα μπορούν να ωφελούνται από τα κέρδη τους, δίνοντας όμως το 12% αυτών στους φτωχούς, τους ανήμπορους, τους άνεργους και τους μετανάστες. Επίσης θα επιθυμούσα τον 12ο μήνα οι υπάλληλοι-εργάτες να ξεκουράζονται και να μην δουλεύουν παίρνοντας όμως το μισθό που τους αναλογεί.

Το 5ο έτος της ιδιοκτησίας και των χρεών

Όσον αφορά τις τράπεζες, θα ήθελα, κάθε 5 χρόνια να επιστρέφουν τα σπίτια των φτωχών ανθρώπων που κατασχέθηκαν ή δημοπρατήθηκαν. Επίσης, να διαγράφονται τα χρέη των ανήμπορων πελατών τους, έτσι ώστε να μην υπάρχουν δυστυχισμένοι και απογοητευμένοι πολίτες που συχνά φτάνουν στην μελαγχολία ή ακόμη χειρότερα στην αυτοκτονία.

Νεφέλη Μουρατίδου Α’2

Ιστορίες μεταναστών

Η "σκλάβα Μελβίνια" πρόγονη της Μισέλ Ομπάμα

New York Times

Η μικρή μαύρη σκλάβα Μελβίνια είναι - σύμφωνα με έρευνα στο γενεαλογικό δέντρο της Μισέλ Ομπάμα, που δημοσιεύουν οι New York Times - η πρόγονη της σημερινής Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με την ειδική επιστήμονα στη γενεαλογία Μέγκαν Σμολένιακ, η οποία ερεύνησε την καταγωγή της Μισέλ Ομπάμα, η μικρή Μελβίνια ανήκε σε έναν γαιοκτήμονα από τη Νότια Καρολίνα ονόματι Πάτερσον.

Ο γηραιός κύριος μάλιστα αναφέρει ως "κτήμα" του, τη μικρή σκλάβα - την οποία είχε αποτιμήσει στα 475 δολάρια - στη διαθήκη του την οποία συνέταξε το 1850. Εκεί η μικρή αναφερόταν χωρίς επώνυμό αλλά απλώς ως "μικρή νέγρα Μελβίνια".

Έτσι, μετά το θάνατό του η μικρή ταξίδεψε στη Γεωργία για να δουλέψει σε άλλο αγρόκτημα - μικρότερο αυτή τη φορά - . Ιδιοκτήτες της φάρμας ήταν η κόρη του κ. Πάτερσον και ο σύζυγός της Χένρι Σήλντς.

Εκεί σε εφηβική ηλικία η Μελβίνια, έμεινε έγκυος από έναν άγνωστο λευκό άνδρα. Γέννησε γύρω στο 1859 ένα αγόρι, το οποίο ονόμασε Ντόλφους.

Ο άνδρας αυτός ήταν προ - προπάππους της σημερινής Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ, όπως αναφέρει η Σμολένιακ. Η ίδια ανακάλυψε ότι η Μελβίνια έκανε τρία παιδιά - και τα τρία με μεικτή φυλετική καταγωγή. Ένα από αυτά γεννήθηκε τέσσερα χρόνια μετά τη χειραφέτηση των σκλάβων στις ΗΠΑ. Αυτό υποδηλώνει - σύμφωνα με τη Σμολένιακ - ότι η σχέση που είχε η Μελβίνια με τον λευκό άνδρα, κράτησε και την περίοδο όταν ήταν πλέον ελεύθερη.

Η ίδια έδωσε στα παιδιά της το επίθετο Σηλντς, χωρίς να είναι ακριβές αν το έκανε βάση της συνήθειας οι πρώην σκλάβοι να παίρνουν τα ονόματα των αφεντικών τους ή αν στο όνομα υπάρχει και κάποια νύξη για την πατρότητα των παιδιών της.

Ντόλφους Σηλντς - πρόγονος της Μισέλ Ομπάμα - έγινε ξυλουργός και μετά το 1900 διέθετε το δικό του ξυλουργείο. Περιγράφεται ως ένας άνδρας που έμοιαζε πολύ με λευκό και που ήταν εξαιρετικά θρησκευόμενος.

Όπως αναφέρουν οι Times, λίγο πριν το θάνατο του Ντόλφους το 1950, η πραγματική αλλαγή για τους μαύρους στις ΗΠΑ βρισκόταν σε εξέλιξη. Το χρόνο του θανάτου του, ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ απαγόρευσε το διαχωρισμό στα εστιατόρια και στην ανώτατη παιδεία.

Την εποχή εκείνη ο εγγονός του, ένας ζωγράφος με το όνομα Περνέλ Σηλντς, παππούς της Μισέλ Ομπάμα, μετέφερε την οικογένειά του στο Σικάγο, όπου υπήρχαν γι' αυτούς περισσότερες ευκαιρίες.

Στο Σικάγο μεγάλωσε και η ίδια η Μισέλ Ομπάμα. Αφού σπούδασε νομική στο Princeton και στο Harvard επέστρεψε στην πόλη για να δεχτεί μία πρόταση για εργασία στο δικηγορικό γραφείο Sidley Austin, όπου γνώρισε τον Μπαράκ Ομπάμα, μέλλοντα σύζυγό της και πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ.

Η Σμολένιακ αναφέρει ότι η ιστορία της Μισέλ Ομπάμα δεν είναι διαφορετική από πολλές ιστορίες μαύρων των ΗΠΑ. Η δική της ωστόσο διαφέρει ως προς το ότι μέσα στις γενιές, "διένυσε" την μεγαλύτερη κοινωνική απόσταση, από την πλειοψηφία των αφροαμερικανών που διακρίθηκαν στην αμερικανική ιστορία.

Νεφέλη Μουρατίδου Α’2

Η μεταμόρφωση

Αν δεν αγαπήσουμε τον άλλο , αν δεν τον γνωρίσουμε πως θα μπορέσουμε να δούμε πόσο όμορφος είναι? Εδώ η Πένυ περιγράφει με δυο σκηνές την μεταμόρφωση του άλλου από κάμπια σε πολύχρωμη πεταλούδα. Αυτό έγινε μόλις οι δυο αυτοί , ξένοι μεταξύ τους γνωρίστηκαν και αγαπήθηκαν.

Ο καλός ποιμένας

"Ο καλός ποιμένας" της Ειρήνης Κάλφα

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο καλός ποιμένας

Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται έναν ποιμένα για να είναι καλοί και για να μην φεύγουν απ’τον δρόμο που δίδαξε ο Χριστός . Kάθε παιδί έχει για ποιμένα του τους γονείς του. Όμως , τι γίνεται όταν κάποιος δεν έχει ποιμένα να τον φροντίζει ; Αυτό είναι ότι χειρότερο για κάποιον άνθρωπο.

Χωρίς τους γονείς ή κάποιον άλλον που να νοιάζεται για εσένα , είσαι σαν ένα πρόβατο που έχεις έναν ανοιχτό δρόμο για να χαθείς και να πάρεις τον λάθος δρόμο για πάντα .Αφού κανείς δεν θα κάνει τον κόπο να σε ψάξει ,εσύ θα παραμείνεις χαμένος μέσα σε ένα σκοτάδι ,όπου δεν θα υπάρχει καμία διέξοδος. Αποτέλεσμα αυτού, είναι να χάσεις τον εαυτό σου και να κάνεις κάθε παρανοϊκό πράγμα που θα σκεφθείς. Θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σε ωθήσουν να κάνεις αυτό που θέλουν αυτοί. Θα είσαι σαν ένα μωρό που δεν έχει μυαλό, ανάμεσα σε κάθε είδους <<περίεργους>> ανθρώπους που θα σου λένε το κακό-καλό και το πικρό-γλυκό.

Έτσι θα μάθεις και αυτό θα σε συντροφεύει στη ζωή σου. Θα συμπεριφέρεσαι ανώριμα, και εγωιστικά χωρίς να σε απασχολούν οι συνέπειες των πράξεών σου.

Έτσι όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε έναν καλό ποιμένα, γιατί δεν γεννιόμαστε καλοί ή κακοί αλλά γινόμαστε ένα από αυτά τα δυο.

Χρειαζόμαστε τον καλό ποιμένα για να μας προστατεύσει αλλά και για να μας αναζητήσει όταν εμείς θα περιπλανόμαστε στα σκοτάδια του κόσμου και αφού μας αναζητήσει , με κόπο, το αξίζουμε άλλωστε και μας βρει , να μας πάρει αγκαλιά , να μας προστατεύσει , να μας οδηγήσει σε ασφαλές μέρος και μετά αφού δυναμώσουμε , πάλι ελεύθεροι να ξεκινήσουμε καινούριες διαδρομές που μπορεί να μας οδηγήσουν σε νέα αδιέξοδα , ανθρώπινο είναι, αλλά θα γνωρίζουμε ότι κάποιος μας αναζητά και αγωνιά για εμάς.

Κων/τίνος Γλυκόπουλος

Δωρεά ελάβατε - δωρεά δότε

Σε αυτή την δημοσίευση απεικονίζονται διαφορετικές μορφές ζωής .

Ξεκινώντας από την βάση της ζωγραφιάς έχουμε τον εγωιστή που ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματά του και πως θα τα αποκτήσει.

Το επόμενο βήμα είναι ένας άλλος τρόπος ζωής . Ο εικονιζόμενος βοηθάει. δίνοντας λίγα χρήματα σε συνάνθρωπό του που βρίσκεται σε ανάγκη.

Στη συνέχεια κάποιος άλλος , πιο ψηλά στην "κλίμακα" δίνει τα ρούχα του

και στην κορυφή της εικόνας , δηλ. στην κορυφή της προσπάθειας για ανθρωπιά και αγάπη και αγιότητα είναι ένας άνθρωπος , σε αυτή την περίπτωση ένας γιατρός, ο οποίος κάνοντας πράξη την εντολή του Ιησού "δωρεά ελάβατε δωρεά δότε" προσφέρει τις υπηρεσίες του δωρεάν σε συνανθρώπους του.

Από την Πένυ Νικολαΐδου. Μπράβο Πένυ.!!!

ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ….

Κάθε άνθρωπος είναι φυσιολογικό και αποδεκτό να ζει μία ευτυχισμένη ζωή. Παρόλα αυτά είναι εξίσου καλό , κάποια στιγμή στη ζωή του να βιώσει την αποτυχία , την απογοήτευση , τον πόνο , τη δυστυχία….Κι όλα αυτά γιατί πρώτον θα μπορέσει να εκτιμήσει όσα του δόθηκαν γενναιόδωρα και απλόχερα απ’το Θεό χωρίς καν να τα έχει ζητήσει, όπως η ζωή , η οικογένεια, οι φίλοι , η υγεία και να ευχαριστεί την κάθε μέρα που ‘’απλά’’ είναι ζωντανός και ικανός να απολαμβάνει την κάθε χαρά της ζωής . Και δεύτερον γιατί μέσα από αυτές τις δυσκολίες και τα προβλήματα θα αναδυθεί ένας καινούριος δυνατός άνθρωπος.


Ούτως ή άλλως τι είμαστε; ’’Απλώς’’ άνθρωποι! ’’Απλώς’’ το αγαπημένο ον του Θεού! Και το ποιο σημαντικό είναι ότι κάποια στιγμή- δεν ξέρουμε πότε- θα πεθάνουμε κι αυτό μάλιστα είναι το ωραίο, γιατί είναι ωραίο να μην ξέρεις τι θα σου ξημερώσει! Καλό είναι λοιπόν να έχουμε βιώσει όλες τις εμπειρίες, περιπέτειες που είμαστε φτιαγμένοι να αντέξουμε.


Γιατί αν το καλοσκεφτείς ο άνθρωπος όμοιος με το δέντρο είναι. Ο κορμός που το στηρίζει , σαν το σώμα. Και τα φύλλα που στέκουν όμορφα, εποχές με τις εποχές πέφτουν και ανανεώνονται σαν τις ωραίες σκέψεις, τις ωραίες στιγμές ,τις περιπέτειες και τις εμπειρίες που καθορίζονται από το μονοπάτι που έχει διαλέξει στη ζωή του-το δύσκολο ,με τον τέλειο προορισμό ή το εύκολο και ευχάριστο ,με τον απλώς ικανοποιητικό προορισμό-.



Ποιος άνθρωπος μπορεί να ζήσει στην τελική χωρίς περιπέτεια; Χωρίς ωραίες στιγμές; Χωρίς δυσκολίες και νέες εμπειρίες; Ποιο δέντρο είναι ωραίο χωρίς τα φύλλα του;…..

ΒΑΡΒΑΡΑ

ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΗ

1. Να τηρείς τους κανονισμούς λειτουργίας του σχολείου.

2.Να φροντίζεις και να προσέχεις την τάξη σου.

3.Να σέβεσαι και να εκτιμάς τους καθηγητές σου ,γιατί καταβάλλουν προσπάθεια για σένα.

4.Να σέβεσαι την προσωπικότητα του κάθε συμμαθητή σου και τη γνώμη του ,άσχετα αν συμφωνείς ή όχι.

5.Να σέβεσαι τη διαφορετικότητα του κάθε συμμαθητή σου (καταγωγή ,γλώσσα ,θρησκεία).

6.Να συμβάλλεις στην καλλιέργεια ομαδικού πνεύματος αφήνοντας στην άκρη τον εγωισμό σου.

7.Να προσπαθείς για το καλύτερο χωρίς να ανταγωνίζεσαι τους συμμαθητές σου.

8.Να έχεις το θάρρος της γνώμης σου.

9.Να χαίρεσαι το ταξίδι της γνώσης και να είσαι φιλομαθής.

10.Να μην απογοητεύεσαι στις δυσκολίες ,γιατί αυτές σε δυναμώνουν.

Βασίλης Παπαθανασίου Α3
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.)Να σεβόμαστε το συμμαθητή μας.

2.)Να μην προσβάλουμε τους καθηγητές & τους συμμαθητές μας.

3.)Να παρακολουθούμε μέσα στο μάθημα.

4.)Να είμαστε ευγενικοί.

5.)Να μην κλέβουμε ξένα αντικείμενα!

6.)Να προσέχουμε κάθε συμμαθητή/-τρια και γενικότερα μικρά παιδιά ή παιδιά με ιδιαιτερότητες και να τα υποστηρίζουμε.

7.)Να μην πούμε ποτέ ψέματα!!!

8.)Σεβόμαστε το χώρο του σχολείου και δεν τον καταστρέφουμε.

9.)Τηρούμε πιστά το ωράριο του σχολείου.

10.)Σεβόμαστε τη γνώμη του άλλου και δεν τον προσβάλουμε ποτέ!!!

Τάνια Χονδρού Α3΄2009-10.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.)Να σεβόμαστε τους συμμαθητές μας.

Πρέπει να μην ξεχωρίζουμε τους συμμαθητές μας σε ανώτερους, κατώτερους, να μην τους διακρίνουμε σε σχέση με την εξωτερική τους εμφάνιση, την εθνικότητά τους, το φύλο τους, τη θρησκεία τους, την οικονομική τους κατάσταση, δηλαδή να τους θεωρούμε όλους ίσους, έχοντας όλοι τα ίδια δικαιώματα. Επίσης, πρέπει να σεβόμαστε την προσωπικότητα και τις διαφορές που έχει ο καθένας, δηλαδή ό,τι κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον και έχει την δική του προσωπικότητα.

2.)Να σεβόμαστε τους καθηγητές μας.

Πρέπει να σεβόμαστε το μάθημα των καθηγητών, να μην περιφρονούμε το μάθημά τους, να μην το υποτιμάμε, να μην τους κοροϊδεύουμε και να σεβόμαστε τις προσπάθειες που καταβάλουν για να μας μάθουν ό,τι χρειάζεται.

3.)Οι καθηγητές πρέπει να σέβονται τους μαθητές.

Πρέπει οι καθηγητές να καταλαβαίνουν τις ανάγκες των μαθητών, όπως και αυτοί τις υποχρεώσεις που έχουν. Πρέπει να ακούν τα αιτήματα τους και να συγχωρούν τα λάθη τους. Επίσης πρέπει να μην ξεχωρίζουν τους μαθητές και να τους θεωρούν ίσους.

Ελένη Ρουχίτσα,Α3΄ 2009-2010.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑ...

Από την ηλικία των τεσσάρων ετών γνωρίζω την Αμάντα, ένα κορίτσι αλβανικής καταγωγής. Πηγαίναμε μαζί στον παιδικό σταθμό και ακόμα και σήμερα κρατάμε επαφές. Παλαιότερα συζητούσαμε για ώρες θέματα που απασχολούσαν και τις δυο μας. Μια συζήτησή μας , η οποία έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό μου, είναι η ιστορία των γονιών της , οι οποίοι είναι και οι δύο πρόσφυγες.

Θυμάμαι, μου είχε πει, πως οι γονείς της γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αλβανία . Και οι δύο κατάγονταν από φτωχές οικογένειες με πολλά παιδιά και οι γονείς τους δύσκολα τα έβγαζαν πέρα. Μα και όταν μεγάλωσαν τα πράγματα δεν έγιναν ευκολότερα. Η μητέρα της Αμάντα , η οποία τότε ήταν δεκαεπτά χρονών, δεν είχε πάει σχολείο . Έμενε στο σπίτι και βοηθούσε στις οικιακές δουλειές. Ο πατέρας της Αμάντα από την άλλη , αφού δεν ήξερε κάποιο επάγγελμα , εκδήλωνε την αγάπη του για την μουσική , παίζοντας ακορντεόν στους δρόμους.

Κάποτε λοιπόν και ο πατέρας αλλά και η μητέρα της Αμάντα αποφάσισαν να μεταναστεύσουν σε μια άλλη χώρα και να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Είχαν και οι δύο συγγενείς πρόσφυγες στην Ελλάδα. Έτσι λοιπόν μετά από ένα δύσκολο ταξίδι και αρκετή κούραση έφτασαν στην καινούρια τους πατρίδα , στο καινούριο τους σπίτι. Στην αρχή δυσκολεύτηκαν αρκετά για να προσαρμοστούν στον νέο τρόπο ζωής αλλά με τον καιρό βρήκαν δουλειά και με την οικονομική βοήθεια τα κατάφεραν.

Αργότερα γνωρίστηκαν και αποφάσισαν να ζήσουν μαζί για πάντα. Μετά από λίγο καιρό απέκτησαν την Αμάντα . Τώρα κατοικούν στο Νέο Ηράκλειο της Αθήνας σε ένα όμορφο διαμέρισμα . Δεν έχουν οικονομικές δυσκολίες και ζουν φυσιολογικά σαν κάθε ελληνική οικογένεια .Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ξέχασαν την Αλβανία. Πολλές φορές επισκέπτονται την πατρίδα τους ακόμα και σήμερα.

Εύχομαι να είναι πάντα μια ευτυχισμένη οικογένεια όπως ακριβώς και τώρα......

Θεοδώρα Μαυροειδή.....