27.2.10
Ο ανάπηρος χωρίς όνομα
Ο καιρός ήταν βροχερός με αστραπές και έναν δυνατό άνεμο που πάγωνε όχι μόνο τα πουλιά και τα ζώα αλλά και την ψυχή του ανάπηρου χωρίς όνομα. Όλα γίνονταν χειρότερα αφού κανείς δεν ενδιαφερόταν. Σκεπτόταν πόσοι άνθρωποι του έχουν φωνάξει "αμαρτωλέ" , πόσοι τον κορόιδεψαν , και πόσοι του πέταξαν πέτρες. Σκεπτόταν και προχωρούσε , σερνόταν μάλλον , προσπαθώντας να κρατηθεί από μια μαγκούρα στο ένα χέρι και σε μια ξερολιθιά στο άλλο.
Σκόνταψε σε μια πέτρα που δεν είδε , παρόλο που περπατούσε σκυφτός , κάπου αλλού θα ήταν το μυαλό του....Κάποια παιδιά που ήταν μαζεμένα πιο κάτω έπαιζαν ένα περίεργο παιχνίδι, πετώντας πέτρες στις νερολακούβες γύρω από τον ανάπηρο προσπαθώντας να κάνουν τον μεγαλύτερο πίδακα . Προσπάθησε να τραβηχτεί στην άκρη αλλά εκεί δεν ήταν μέρος για ανάπηρους. Μόνο οι υγιείς μπορούσαν να περνούν κοντά στα καταστήματα. Όχι οι μιαροί....
...κανείς δεν νοιαζόταν . Μόνο η μάννα του που της φώναζε συνέχεια και την κατηγορούσε για την ζωή που του έτυχε να ζει...Μόνο αυτή τον αγαπούσε και τον πόναγε. Το ήξερε αυτό και το ένιωθε κάθε φορά που απογοητευμένος από την σκληρότητα των ανθρώπων κατέφευγε στις βρισιές και στις βλαστήμιες εναντίον της. Ίσως για αυτό το έκανε. Ποιον άλλο να κατηγορήσει ? Ποιος άλλος να τον ανεχθεί?
...Ένα μικρό παιδί του έπιασε το χέρι να τον βοηθήσει αλλά αμέσως η μάννα του το απομάκρυνε, ένας άλλος τον κλώτσησε γιατί τον είχε πατήσει , κάποιος άλλος έστριψε απότομα και προσβλητικά για να τον αποφύγει...τον ήξερε από παιδί...Είναι μακριά ακόμη το σπίτι της μάννας μου? αναρωτήθηκε..Ατέλειωτος του φαινόταν ο δρόμος , δύσκολος και δυσανάβατος όπως και η ζωή του .
Βασισμένο σε μια διήγηση του Αντώνη Τσαντήλα (SAR)
Σκόνταψε σε μια πέτρα που δεν είδε , παρόλο που περπατούσε σκυφτός , κάπου αλλού θα ήταν το μυαλό του....Κάποια παιδιά που ήταν μαζεμένα πιο κάτω έπαιζαν ένα περίεργο παιχνίδι, πετώντας πέτρες στις νερολακούβες γύρω από τον ανάπηρο προσπαθώντας να κάνουν τον μεγαλύτερο πίδακα . Προσπάθησε να τραβηχτεί στην άκρη αλλά εκεί δεν ήταν μέρος για ανάπηρους. Μόνο οι υγιείς μπορούσαν να περνούν κοντά στα καταστήματα. Όχι οι μιαροί....
...κανείς δεν νοιαζόταν . Μόνο η μάννα του που της φώναζε συνέχεια και την κατηγορούσε για την ζωή που του έτυχε να ζει...Μόνο αυτή τον αγαπούσε και τον πόναγε. Το ήξερε αυτό και το ένιωθε κάθε φορά που απογοητευμένος από την σκληρότητα των ανθρώπων κατέφευγε στις βρισιές και στις βλαστήμιες εναντίον της. Ίσως για αυτό το έκανε. Ποιον άλλο να κατηγορήσει ? Ποιος άλλος να τον ανεχθεί?
...Ένα μικρό παιδί του έπιασε το χέρι να τον βοηθήσει αλλά αμέσως η μάννα του το απομάκρυνε, ένας άλλος τον κλώτσησε γιατί τον είχε πατήσει , κάποιος άλλος έστριψε απότομα και προσβλητικά για να τον αποφύγει...τον ήξερε από παιδί...Είναι μακριά ακόμη το σπίτι της μάννας μου? αναρωτήθηκε..Ατέλειωτος του φαινόταν ο δρόμος , δύσκολος και δυσανάβατος όπως και η ζωή του .
Βασισμένο σε μια διήγηση του Αντώνη Τσαντήλα (SAR)
Ο ανάπηρος του Ευαγγελίου
Την εποχή που έζησε και δίδαξε ο Χριστός πολλές λαθεμένες απόψεις για το θέμα "γιατί υπάρχει η αρρώστια στον κόσμο" επικρατούσαν. Η κυριώτερη ήταν πως η αρρώστια ήταν αποτέλεσμα της αμαρτίας του ανθρώπου και ερχόταν ως τιμωρία είτε για τις δικές του αμαρτίες είτε για τις αμαρτίες των γονέων του αν ο άρρωστος ήταν ανήλικος ή είχε γεννηθεί έτσι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο άρρωστος να βυθίζεται στην αθλιότητα εγκαταλελειμένος από όλους ως αμαρτωλός.
Για έναν τέτοιο άρρωστο μιλάει το Ευαγγέλιο . Σκέπτομαι πως θα ζούσε ....Πιθανότατα να ήταν κλεισμένος στο σπίτι , μόνος, με μόνη επαφή με άλλους ανθρώπους το φαγητό που θα του έφερναν οι συγγενείς του.
Από μικρός θα ήξερε πως δεν είχε πιθανότητες να ζήσει μια ζωή φυσιολογική , με μια σύντροφο και μια οικογένεια. Η πραγματικότητα που ζούσε , ότι δηλ. κανείς δεν τον ήθελε για παρέα και η απομόνωση θα τον είχαν τρελάνει.
Όλα αυτά όμως μέχρι την στιγμή που συναντήθηκε με τον Ιησού αφού με την θεραπεία του απαλλάχτηκε όχι μόνο από την ασθένεια αλλά και από τις απάνθρωπες αντιλήψεις της εποχής του και την ανυπόφορη απομόνωσή του.Μόνο τότε θα μπόρεσε να δει λίγο φως και λίγο χρώμα στην ζωή του.
Για έναν τέτοιο άρρωστο μιλάει το Ευαγγέλιο . Σκέπτομαι πως θα ζούσε ....Πιθανότατα να ήταν κλεισμένος στο σπίτι , μόνος, με μόνη επαφή με άλλους ανθρώπους το φαγητό που θα του έφερναν οι συγγενείς του.
Από μικρός θα ήξερε πως δεν είχε πιθανότητες να ζήσει μια ζωή φυσιολογική , με μια σύντροφο και μια οικογένεια. Η πραγματικότητα που ζούσε , ότι δηλ. κανείς δεν τον ήθελε για παρέα και η απομόνωση θα τον είχαν τρελάνει.
Όλα αυτά όμως μέχρι την στιγμή που συναντήθηκε με τον Ιησού αφού με την θεραπεία του απαλλάχτηκε όχι μόνο από την ασθένεια αλλά και από τις απάνθρωπες αντιλήψεις της εποχής του και την ανυπόφορη απομόνωσή του.Μόνο τότε θα μπόρεσε να δει λίγο φως και λίγο χρώμα στην ζωή του.
26.2.10
Τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώνουν
Της Ναβανεθεμ Πιλαϊ*
Στις 10 Δεκεμβρίου εορτάσαμε την 60ή επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Το ιστορικό αυτό κείμενο είναι η πρώτη διεθνής συνθήκη που καταγράφει τις ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα.
Η Διακήρυξη απέδειξε ότι ο αλληλοσεβασμός και η ειρηνική συνύπαρξη μπορούν να νικήσουν τη βαρβαρότητα, το μίσος και την καταστροφή.
Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Ωστόσο, η αναγνώριση των έμφυτων δικαιωμάτων μας, της κοινής μας απαίτησης για αξιοπρεπή ζωή και σεβασμό ανεξάρτητα από την καταγωγή, το φύλο, το χρώμα, την κοινωνική μας θέση ή το θρήσκευμά μας, ισχύει σήμερα όσο και το 1948.
Η Οικουμενική Διακήρυξη υπογραμμίζει την άρρηκτη σχέση των θεμελιωδών ελευθεριών με την κοινωνική δικαιοσύνη, την ειρήνη και την ασφάλεια. Η Διακήρυξη δεν ιεραρχεί τα δικαιώματα. Πιστεύει στην ισοτιμία των πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, καθώς και στη μεταξύ τους αλληλεξάρτηση.
Η Διακήρυξη οραματίστηκε έναν κόσμο όπου όλο -άνδρες, γυναίκες και παιδιά- θα ζουν με αξιοπρέπεια, χωρίς πείνα, βία και διακρίσεις. Εναν κόσμο όπου ο καθένας απολαμβάνει τα αγαθά της στέγασης, της υγείας, της περίθαλψης, της εκπαίδευσης και των ίσων ευκαιριών.
Οι αρχές της Διακήρυξης αντικατοπτρίζονται στο Σύνταγμα και στους νόμους σε περισσότερες από 90 χώρες. Διεθνείς, περιφερειακοί και εθνικοί μηχανισμοί δημιουργήθηκαν με σκοπό την προστασία και την προώθηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η κοινωνία των πολιτών επαγρυπνά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποκτώντας όλο και μεγαλύτερη επιρροή. Δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία ότι παρά την πρόοδο που έχει επιτευχθεί, τόσο σε νομικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο, εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρά κενά όσον αφορά την προστασία από τον φόβο, την αδικία και την ανισότητα.
Η ατιμωρησία, οι ένοπλες συγκρούσεις και τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν έχουν ηττηθεί. Ο ρατσισμός, οι διακρίσεις και η μισαλλοδοξία είναι μερικές από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας.Σε πάρα πολλές χώρες, η βία κατά των γυναικών εξακολουθεί να αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.
Ανεξαρτήτως φύλου, καταγωγής ή φυλής, η κοινωνική ευημερία εξαρτάται από τον σεβασμό όλων των δικαιωμάτων. Για τον λόγο αυτόν, τα κράτη πρέπει να πράξουν περισσότερα για την επίτευξη των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας και να εντάξουν στην προσπάθειά τους την παράμετρο «ανθρώπινα δικαιώματα».
Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει σήμερα τις προκλήσεις της καταπίεσης και της φτώχειας όπως ακριβώς και το 1948. Την ίδια στιγμή εμφανίζονται νέες φοβερές προκλήσεις, όπως η κλιματική αλλαγή, η επισιτιστική και χρηματοπιστωτική κρίση, η παγκοσμιοποίηση, η τρομοκρατία, οι νέες και επανεμφανιζόμενες επιδημίες.
Ο αγώνας για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενώνει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μόνο με την προστασία όλων των δικαιωμάτων μας θα είμαστε σε θέση να επιτύχουμε ένα καλύτερο επίπεδο ζωής και μεγαλύτερες ελευθερίες, όπως η Ελινορ Ρούσβελτ και οι άλλοι συντάκτες της Διακήρυξης ζήτησαν για λογαριασμό μας πριν από 60 χρόνια.
* Η Ναβανεθέμ Πιλάι είναι ύπατη αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Πηγή : Καθημερινή
Subscribe to:
Posts (Atom)
