xronia polla Merry Christmas

View more presentations or Upload your own.

Ερμηνεία της εικόνας της γέννησης

Η γέννηση : Φορητή εικόνα του 15ου αιώνα . Λονδίνο ιδιωτική συλλογή.

Η μητέρα του Ιησού : Είναι κοντά του αλλά σε κάποια απόσταση επειδή ο γιός της είναι και Θεός της. Παρά το ότι είναι "λεχώνα" , δεν δείχνει εξαντλημένη, δηλώνοντας ότι η γέννηση αυτή είναι ένας "υπερφυής τόκος"

Το βρέφος Ιησούς: Βρίσκεται στο κέντρο της εικόνας αλλά είναι αρκετά μόνο. Η φάτνη μοιάζει με λάρνακα και τα σπάργανα μοιάζουν με σάβανα και τα δυο μας κάνουν να σκεφθούμε από τώρα την θυσία του.

Το σπήλαιο: Σκοτεινό και μαύρο συμβολίζει την άγνοια και το σκοτάδι που επικρατούσε στον προχριστιανικό κόσμο. Επίσης συμβολίζει και τον Άδη που θα φωτίσει το βρέφος με την Ανάστασή του.

Τα δυο ζώα κοντά στον Ιησού: συμβολίζουν το λείμμα της Παλαιάς Διαθήκης , δηλ. το τμήμα εκείνο του Ιουδαϊκού λαού που περίμενε και αναγνώρισε τον Ιησού ως τον αναμενόμενο Μεσσία.

Το αστέρι : Η δέσμη φωτός που διαπερνά το σπήλαιο και κατεβαίνει ως το βρέφος σχηματίζοντας σταυρό, μας παραπέμπει στα γεγονότα του πάθους.

Η αναγγελία στους βοσκούς: Γίνεται με μια κίνηση γεμάτη συγκατάβαση ενώ το χέρι του αγγέλου είναι σε στάση ευλογίας. Η στάση του σώματος του βοσκού δείχνει ενδιαφέρον και ανταπόκριση στα αναγγελλόμενα.

Οι άγγελοι : Συνωστίζονται στο πάνω μέρος της εικόνας. Ολόσωμοι , ευγενικοί και μεγαλόπρεποι, δείχνουν και αυτοί ότι και ο ουράνιος κόσμος χαίρεται και συμμετέχει στο γεγονός .

Οι μάγοι:Τα πρόσωπά τους , ενός γέροντα , ενός μεσήλικα και ενός νέου , συμβολίζουν την αναζήτηση της αλήθειας από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Οι λαμπρές , παράξενες στολές και τα διαφορετικού χρώματος άλογα , δηλώνουν ότι άνθρωποι από διαφορετικούς πολιτισμούς ανταποκρίνονται στο γεγονός.

Ο Ιωσήφ : Κάθεται μακριά από το βρέφος και αυτό δηλώνει ότι δεν είναι ο πατέρας του. Το ότι κάθεται σκεπτικός υποδηλώνει τις αμφιβολίες του για τον Ευαγγελισμό της Μαρίας.

Ο άντρας με την σκοτεινή κάπα που στέκεται μπροστά του είναι ο πειραστής διάβολος που του ενέβαλε τέτοιου είδους σκέψεις.

Το λουτρό του Ιησού : Είναι μια ανθρώπινη σκηνή που δεν αναφέρεται στα Ευαγγέλια , αλλά χρησιμοποιείται από τον αγιογράφο γιανα δείξει ότι ο Θεός που έγινε άνθρωπος συμμερίζεται πτυχές της ανθρώπινης ζωής.

Χρόνια πολλά

Το ευχαριστήριο

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.

Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό,
με τη μορφή προσευχής.
Κοίταξα γύρω-γύρω στο χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να
ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους
σε όλον τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε ένα μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο δεύτερο
σταθμό.

Ο άγγελος μου είπε:Αυτό είναι το Τμήμα συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές, που έχουν ζητηθεί
προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν.
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας
σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
Τέλος, στην άκρη ενός μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν
εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών, μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου. Έδειχνε λίγο
ντροπιασμένος.
Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ; ρώτησα.
Είναι λυπηρό, αναστέναξε ο άγγελος. Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι
στέλνουν ευχαριστήρια.
Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε; ρώτησα πάλι.
Πολύ απλά, απάντησε. Χρειάζεται μόνο να πεις: «Ευχαριστώ, Θεέ μου!».
Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;
Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου και
ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι είσαι στο 8%
των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από
όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.
Αν ποτέ δε βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας
του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους
αυτής της γης.
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς το φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της
εκτέλεσης, θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι σπάνιος.
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση
για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.
Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί σου το έδωσε
κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν
ξέρουν καν να διαβάζουν.

Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω; Πώς μπορώ να αρχίσω;
Να πεις καλημέρα, μου χαμογέλασε ο άγγελός μου, να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να
περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι
είναι.
Και μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου

Βαγγέλης Μαλανδράκης

Κάλεσμα σε μετάνοια από τις Αναστασίες

Αν καλούσα τους ανθρώπους σε μετάνοια θα τους ρωτούσα γιατί να μην είμαστε όλοι αγαπημένοι και φίλοι? Γιατί να κλέβει ο ένας από τον άλλον? Γιατί να υπάρχει ζήλια μεταξύ μας? Αναπάντητα γιατί...
Για ένα καλύτερο μέλλον λοιπόν πρέπει να σταματήσουν οι ζήλιες να μην υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε σε αντίθεση με κάποιους άλλους μεγάλους έμπορους που έχουν πάρα πολλά χρήματα.
Ας κάνουμε λοιπόν μια προσπάθεια να αλλάξουμε το αύριο που όσο πάει γίνεται και χειρότερο. Αν όλοι δίναμε κάποια από τα πράγματά μας που δεν τα χρειαζόμαστε, σε άλλους πιο φτωχούς ανθρώπους ....αν δεν κοίταζε ο καθένας τον εαυτό του και δεν μάλωναν, αν δεν υπήρχε κόντρα μεταξύ μας, η ψυχολογία θα ήταν καλύτερη μεταξύ όλων μας.

Τα λόγια μακάρι να έπιασαν χώρο στην καρδιά σας γιατί πραγματικά είναι απίστευτος ο αριθμός των ανθρώπων που είναι άνεργοι, και των ανθρώπων που δεν έχουν σπίτι...




Αναστασία Δαβίδη και Αναστασία Βενιζέλου!

Περὶ ἔρωτος, ἀγάπης καὶ ζωῆς

Ἂν ὁ Θεὸς ξεχνοῦσε γιὰ μία στιγμὴ ὅτι εἶμαι μία μαριονέτα φτιαγμένη ἀπὸ κουρέλια καὶ μοῦ χάριζε ἕνα κομμάτι ζωή, ἴσως δὲν θὰ ἔλεγα ὅλα αὐτὰ ποὺ σκέφτομαι, ἀλλὰ ἀσφαλῶς θὰ σκεφτόμουν ὅλα αὐτὰ ποὺ λέω ἐδῶ.
Θὰ ἔδινα ἀξία στὰ πράγματα, ὄχι γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀξίζουν, ἀλλὰ γι᾿ αὐτὸ ποὺ σημαίνουν.
Θὰ κοιμόμουν λίγο, θὰ ὀνειρευόμουν πιὸ πολύ, διότι γιὰ κάθε λεπτὸ ποὺ κλείνουμε τὰ μάτια, χάνουμε ἑξήντα δευτερόλεπτα φῶς. Θὰ συνέχιζα ὅταν οἱ ἄλλοι σταματοῦσαν, θὰ ξυπνοῦσα ὅταν οἱ ἄλλοι κοιμόταν. Θὰ ἄκουγα ὅταν οἱ ἄλλοι μιλοῦσαν καὶ πόσο θὰ ἀπολάμβανα ἕνα ὡραῖο παγωτὸ σοκολάτα!
Ἂν ὁ Θεός μου δώριζε ἕνα κομμάτι ζωή, θὰ ντυνόμουν λιτά, θὰ ξάπλωνα μπρούμυτα στὸν ἥλιο, ἀφήνοντας ἀκάλυπτο ὄχι μόνο τὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχή μου.
Θεέ μου, ἂν μποροῦσα, θὰ ἔγραφα τὸ μῖσος μου πάνω στὸν πάγο καὶ θὰ περίμενα νὰ βγεῖ ὁ ἥλιος. Θὰ ζωγράφιζα μ᾿ ἕνα ὄνειρο τοῦ Βὰν Γκὸγκ πάνω στὰ ἄστρα ἕνα ποίημα τοῦ Μπενεντέτι κι ἕνα τραγούδι τοῦ Σερρὰτ θὰ ἦταν ἡ σερενάτα ποὺ θὰ χάριζα στὴ σελήνη. Θὰ πότιζα μὲ τὰ δάκρυά μου τὰ τριαντάφυλλα, γιὰ νὰ νοιώσω τὸν πόνο ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθια τους καὶ τὸ κοκκινωπὸ φιλὶ τῶν πετάλων τους...
Θεέ μου, ἂν εἶχα ἕνα κομμάτι ζωή... Δὲν θὰ ἄφηνα νὰ περάσει οὔτε μία μέρα χωρὶς νὰ πῶ στοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἀγαπῶ, ὅτι τοὺς ἀγαπῶ. Θὰ ἔκανα κάθε ἄνδρα καὶ γυναῖκα νὰ πιστέψουν ὅτι εἶναι οἱ ἀγαπητοί μου καὶ θὰ ζοῦσα ἐρωτευμένος μὲ τὸν ἔρωτα.
Στοὺς ἀνθρώπους θὰ ἔδειχνα πόσο λάθος κάνουν νὰ νομίζουν ὅτι παύουν νὰ ἐρωτεύονται ὅταν γερνοῦν, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν ὅτι γερνοῦν ὅταν παύουν νὰ ἐρωτεύονται! Στὸ μικρὸ παιδὶ θὰ ἔδινα φτερά, ἀλλὰ θὰ τὸ ἄφηνα νὰ μάθει μόνο τοῦ νὰ πετάει. Στοὺς γέρους θὰ ἔδειχνα ὅτι τὸ θάνατο δὲν τὸν φέρνουν τὰ γηρατειὰ ἀλλὰ ἡ λήθη. Ἔμαθα τόσα πράγματα ἀπὸ σᾶς, τοὺς ἀνθρώπους... Ἔμαθα πὼς ὅλοι θέλουν νὰ ζήσουν στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀληθινὴ εὐτυχία βρίσκεται στὸν τρόπο ποὺ κατεβαίνεις τὴν ἀπόκρημνη πλαγιά.
Ἔμαθα πὼς ὅταν τὸ νεογέννητο σφίγγει στὴ μικρὴ παλάμη του, γιὰ πρώτη φορά, τὸ δάχτυλο τοῦ πατέρα του, τὸ αἰχμαλωτίζει γιὰ πάντα. Ἔμαθα πὼς ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται νὰ κοιτᾷ τὸν ἄλλον ἀπὸ ψηλὰ μόνο ὅταν πρέπει νὰ τὸν βοηθήσει νὰ σηκωθεῖ.
Εἶναι τόσα πολλὰ τὰ πράγματα ποὺ μπόρεσα νὰ μάθω ἀπό σας, ἀλλὰ δὲν θὰ χρησιμεύσουν ἀλήθεια πολύ, γιατί ὅταν θὰ μὲ κρατοῦν κλεισμένο μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ βαλίτσα, δυστυχῶς θὰ πεθαίνω.
Νὰ λὲς πάντα αὐτὸ ποὺ νιώθεις καὶ νὰ κάνεις πάντα αὐτὸ ποὺ σκέφτεσαι.
Ἂν ἤξερα ὅτι σήμερα θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ σ᾿ ἔβλεπα νὰ κοιμᾶσαι, θὰ σ᾿ ἀγκάλιαζα σφιχτὰ καὶ θὰ προσευχόμουν στὸν Κύριο γιὰ νὰ μπορέσω νὰ γίνω ὁ φύλακας τῆς ψυχῆς σου.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ σ᾿ ἔβλεπα νὰ βγαίνεις ἀπ᾿ τὴν πόρτα, θὰ σ᾿ ἀγκάλιαζα καὶ θὰ σοῦ ῾δινα ἕνα φιλὶ καὶ θὰ σὲ φώναζα ξανά, γιὰ νὰ σοῦ δώσω κι ἄλλα.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ ἄκουγα τὴ φωνή σου, θὰ ἠχογραφοῦσα κάθε σου λέξη γιὰ νὰ μπορῶ νὰ τὶς ἀκούω ξανὰ καὶ ξανά.Ὑπάρχει πάντα ἕνα αὔριο καὶ ἡ ζωή μας δίνει κι ἄλλες εὐκαιρίες γιὰ νὰ κάνουμε τὰ πράγματα ὅπως πρέπει, ἀλλὰ σὲ περίπτωση ποὺ κάνω λάθος καὶ μᾶς μένει μόνο τὸ σήμερα, θά ῾θελᾳ νὰ σοῦ πῶ πόσο σ᾿ ἀγαπῶ κι ὅτι ποτὲ δὲν θὰ σὲ ξεχάσω.
Τὸ αὔριο δὲν τὸ ἔχει ἐξασφαλίσει κανείς, εἴτε νέος εἴτε γέρος.
Σήμερα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ τελευταία φορὰ ποὺ βλέπεις τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾷς.
Γι᾿ αὐτὸ μὴν περιμένεις ἄλλο, κάν᾿ το σήμερα, γιατί ἂν τὸ αὔριο δὲν ἔρθει ποτέ, θὰ μετανιώσεις σίγουρα γιὰ τὴ μέρα ποὺ δὲν βρῆκες χρόνο γιὰ ἕνα χαμόγελο, μία ἀγκαλιά, ἕνα φιλὶ καὶ ἤσουν πολὺ ἀπασχολημένος γιὰ νὰ κάνεις πράξη μία τελευταῖα τους ἐπιθυμία.
Κράτα αὐτοὺς ποὺ ἀγαπᾷς κοντά σου, πές τους ψιθυριστὰ πόσο πολὺ τοὺς χρειάζεσαι, ἀγάπα τους καὶ φέρσου τους καλά, βρὲς χρόνο γιὰ νὰ τοὺς πεῖς «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σὲ παρακαλῶ», «εὐχαριστῶ», κι ὅλα τὰ λόγια ἀγάπης ποὺ ξέρεις.
Κανεὶς δὲν θὰ σὲ θυμᾶται γιὰ τὶς κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα ἀπ᾿ τὸν Κύριο τὴ δύναμη καὶ τὴ σοφία γιὰ νὰ τὶς ἐκφράσεις. Δεῖξε στοὺς φίλους σου τί σημαίνουν γιὰ σένα.

Gabriel Garcia Marquez

Στην δασκάλα μου με αγάπη

Στα σχολικά μου χρόνια μέχρι τώρα η δασκάλα που μου έκανε εντύπωση ήταν η δασκάλα της Ε΄ τάξης του δημοτικού, η κυρία Βάσια.

Η κυρία Βάσια ήρθε στο σχολείο μας στο δεύτερο τρίμηνο της χρονιάς εκείνης, γιατί η πρώτη μας δασκάλα έμεινε έγκυος και έπρεπε να φύγει απ' το σχολείο μας. Η κυρία Βάσια ήταν 23 χρονών και εμείς ήμασταν η πρώτη της τάξη. Μας αγαπούσε πάρα πολύ, μας καταλάβαινε, μας έπαιρνε δωράκια τα Χριστούγεννα και το Πάσχα και μας έβαζε αυτοκολλητάκια στις φωτοτυπίες. Επίσης μας εξηγούσε καλά το μάθημα και μας έδινε δικές της φωτοτυπίες ώστε να διαβάζουμε τα πιο σημαντικά μέρη του κάθε μαθήματος.

Χαίρομαι πολύ που γνώρισα μία τόσο καλή δασκάλα και θα την θυμάμαι για πάντα!!!!


Αλεξάνδρα Βουλγαρίδη!

Στον Κο Τασόπουλο με αγάπη

Γεωγραφία και πάλι μαθαίνουμε πολλά,
με γνώσεις πολλές και μαθήματα αρκετά
σκεφτόμαστε…
και φέτος θα περάσουμε καλά!!

Βαθμούς προσπαθούμε να βγάλουμε καλούς,
γιατί αν δεν το πετύχουμε τους γονείς μας
από μακριά θα ακούς!

Φέτος με Κα. Μαστοράκη τα πάμε μια χαρά,
αλλά όλοι μας ζητάμε τον Τασόπουλο
που έφυγε μακριά!

Ελπίζουμε Κε. Τασόπουλε να μην σας κουράσαμε πολύ,
αλλά και αν το κάναμε
συγνώμη σας ζητούμε μέσα από την ψυχή!!

Πέρσι Βιολογία-Γεωγραφία μαθαίναμε μαζί,
για βουνά και οργανισμούς διαβάζαμε πολύ!
Φέτος Κε. Τασόπουλε λείψατε σε όλα τα παιδιά,
και εμείς κάθε φορά γυρνάμε στα παλιά!!

Γέλια τρελά ρίχναμε σε κάθε μάθημα,
και σας νευριάζαμε κάθε φορά!
Πέρσι σας κουράσαμε πολύ,
και γι' αυτό λυπόμαστε ακόμα πιο πολύ!

Στην μνήμη των παιδιών θα είστε για πάντα χαραγμένος,
ως δάσκαλος καλός και υπομονετικός!
Χαιρετίσματα και φιλάκια πολλά έχετε απ' όλα τα παιδιά,
και ευχόμαστε να είσαστε πάντοτε καλά!!!!


Κρίστη Βελτσάνη!

--------------------------------------------------------------------------------

Αυτό το γράμμα το αφιερώνω στον αγαπημένο μου καθηγητή τον Κ.Τασόπουλο, ο οποίος δυστυχώς φέτος δεν είναι μαζί μας, διότι πήρε σύνταξη. Ο Κ.Τασόπουλος ήταν πολύ καλός, ήταν καλόκαρδος, είχε μεγάλη υπομονή μαζί μας, ακόμη το σπουδαιότερο είναι ότι με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο μας έκανε το μάθημα χαρούμενο.! Μέσα από αυτό το γράμμα θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα αυτά που μας έμαθε και που μας έκανε να περάσουμε μια υπέροχη χρονιά.! Ο Κ.Τασόπουλος είναι ξεχωριστός,με αυτό όμως δεν θέλω να πω ότι οι άλλοι καθηγητές δεν είναι καλοί!!!


Εντιόλα Αγκο!