16.12.09

Σκέψεις.

Υπάρχουν πάρα πολλές διατάξεις/υποδείξεις που κατά την κρίση μου θα διευκόλυναν να δείχνουμε θετική στάση προς τους ξένους που ζουν στη χώρα μας και για τον σεβασμό προς το περιβάλλον και τα ζώα.

1]

α]Περισσότερη αστυνόμευση για την εύρεση παράνομων μαγαζιών που εκμεταλλεύονται μετανάστες , οι οποίοι δουλεύουν σε αυτά τα μαγαζιά πολλές ώρες κάθε μέρα για να παίρνουν πολύ λίγα λεφτά ή για το φαγητό της ημέρας. Σε πολλές περιπτώσεις μετανάστες που ζούσαν σε άλλη χώρα διακινούνταν σε άλλες χώρες από δουλεμπόρους , οι οποίοι όταν τους πήγαιναν στην άλλη χώρα τους πουλούσαν στην μαύρη αγορά από όπου τους προμηθεύανε προς τα παράνομα μαγαζιά. Ακόμα πρέπει να γίνουν προσπάθειες για την εύρεση όλων των ξένων-μεταναστών που δεν έχουν άδεια παραμονής στην Ελλάδα για να αποκτήσουν ώστε να μπορούν να βρουν ποιο εύκολα δουλεία και μια ποιο εύκολη δουλειά αντί να δουλεύουνε υπερωρίες σε παράνομα μαγαζιά για λίγα λεφτά ή όπως ανέφερα πριν για το φαγητό της ημέρας.

β]Πρέπει να υπάρχουν σε κάθε χώρα εκτός από ορθόδοξη και καθολική εκκλησία και τζαμιά για τους μουσουλμάνους ή και αντίθετα σε μια χώρα που ζουν σχεδόν αποκλειστικά μουσουλμάνοι εκτός από τζαμί, να υπάρχει ορθόδοξη και καθολική εκκλησία για τους ορθόδοξους και καθολικούς χριστιανούς αντίστοιχα.

1]

α]Κατά την γνώμη μου πρέπει να βγει ένας νόμος ο οποίος θα απαγορεύει την χρήση αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού π.χ. μέχρι χίλια εξακόσια κυβικά εκατοστά, εκτός από τα επαγγελματικά, με εξαίρεση όλα τα ταξί που είναι ο λεγόμενος καρκίνος της Αθήνας , με αποτέλεσμα σε αρκετά μεγάλο ποσοστό την μείωση των ρύπων που παράγει κάθε μικρή αλλά και μεγάλη κυρίως πόλη. Επίσης να υπάρχουν μεγάλα πρόστιμα για τα εργοστάσια που θα βρίσκονται να παράγουν αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού παράνομα και για τους ιδιοκτήτες που θα έχουν στη διάθεσή τους τέτοια αυτοκίνητα παράνομα.

β]Δημιουργία περισσότερων οργανώσεων από το κράτος που θα προστατεύουν τα ζώα, αύξηση της ακτοφυλακής για την εύρεση ψαράδων που ψαρεύουν παράνομα π.χ. με αθερινόδιχτο και έτσι σκοτώνουν το γόνο. Μια ακόμα παράβαση είναι η υπεραλίευση των ζώων υπό εξαφάνιση. Ακόμα πολλοί παράνομοι ψαράδες χρησιμοποιούν δυναμίτες για να πιάσουν ποιο εύκολα ψάρια αλλά αυτό κάνει μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή του τοπίου.

Στα παλιά χρόνια, στην εποχή όπου ζούσαν οι παππούδες μας υπήρχαν πάρα πολλές δυσκολίες στην επιβίωση όπως:

1 )Η φτώχεια-έλλειψη τροφής-νερού-ρούχων κ.ά.

2 )Η παιδεία-πολλά παιδιά εκείνη την εποχή δεν είχαν πρόσβαση στην μάθηση γιατί

α] Δεν υπήρχαν αρκετά σχολεία και δάσκαλοι ,

β] Πολλοί γονείς έδιναν δώρα στα παιδιά τους, όπως ποδήλατα για να μην πάνε σχολείο και να βοηθάνε σε διάφορες δουλειές, όπως να προσέχουν τα ζώα.

3 ) Η βιοπάλη-πολλά παιδιά δούλευαν εκείνη την εποχή σαν σκληρά εργαζόμενοι για λίγα λεφτά ή για το φαγητό της ημέρας.

4 )Ο πόλεμος-πολλοί από τους παππούδες μας έζησαν στην εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, το οποίο γεγονός συντέλεσε σε ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα-εμπόδιο για την επιβίωσή τους.

Ωστόσο λέγεται ότι οι δυσκολίες και οι στερήσεις μπορούν να παίξουν θετικό ρόλο στην ζωή μας. Ρώτησα τους παππούδες μου που έζησαν σε εκείνη την εποχή για αυτό το θέμα και η άποψή τους είναι: ότι μεν ήταν δύσκολα εκείνα τα χρόνια αλλά σίγουρα τους βοήθησαν στα επόμενα χρόνια και στις δυσκολίες που πέρασαν αργότερα. Γιατί ήξεραν ποιες ήταν οι δυσκολίες και με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να τις αντιμετωπίσουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα που θα είχε κάποιος, αν ήταν καλομαθημένος και είχε συνηθίσει να τα έχει όλα, χωρίς να του λείπει τίποτα.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΟΥΛΙΔΗΣ

---------------------------------------------------------------------------------

Οι διατάξεις για το περιβάλλον και τα ζώα θα πρέπει να αναφέρονται:

  • Στην άμεση προστασία του περιβάλλοντος και στην ευθύνη των πολιτών για αυτό.
  • Στην προσπάθεια για τη διατήρηση διάφορων μορφών ζωής που τείνουν προς εξαφάνιση.
  • Στην προστασία και φροντίδα αδέσποτων ζώων.
  • Στην επιβολή αυστηρών ποινών σε όποιον στρέφεται εναντίον του περιβάλλοντος και του ζωικού βασιλείου
Από τον Άγγελο Θεοδωρόπουλο.

Έχουν χιούμορ και ταλέντο οι φίλοι μας.

Εδώ βλέπετε μια "περίεργη " εκδοχή της παραβολής του καλού ποιμένα. Στο "πριν" ο αμνός θεωρείται χαμένος και αυτό υποδηλώνεται από την κουδούνα στο μνήμα. :)) . Στο μετά ο "ποιμήν" έχει βρει το χαμένο πρόβατο και έχει ανάψει και ένα τσιγάρο γεμάτος ικανοποίηση.

Πολύ καλό.

Η σκηνή της επιστροφής του ασώτου υιού .

Χριστίνα Κάτσα - Μπαρδάκης Φοίβος - Δημήτρης Νάνος.



Σαν από θαύμα , σαν σωτηρία , σαν συγχώρεση.

Ήταν απόγευμα . Ο πατέρας θαρρούσα οτι θα είναι σπίτι. Πλησίαζα σέρνοντας τα πόδια μου. Το κρύο και η παγωνιά ήταν ανυπόφορα.
Καλά να πάθω. Αυτή είναι η τιμωρία μου , αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος προς την σωτηρία μου.... σκεφτόμουν ώσπου ξαφνικά ένα φως μόλις που διακρινόταν στην ομίχλη. Ήταν το φως από το σπίτι μου όταν ο πατέρας άνοιξε την εξώπορτα. Έτρεξα , φοβόμουν μήπως κλείσει για πάντα, και όταν έφτασα κοντά και με αναγνώρισε έτρεξε σε μένα , εγώ με όση δύναμη μου απέμενε σηκώθηκα έκανα δυο βήματα και έπεσα στα γόνατα και στην αγκαλιά του.

Πατέρα συγχώρεσέ με , το ξέρω το λάθος μου , αμάρτησα απέναντι στο Θεό και σε σένα , δεν μου αξίζει να λέγομαι γιος σου.
Αυτή η αγκαλιά και η αγάπη και η χαρά και η αγαλλίαση με άλλαξαν και με λύτρωσαν αλλά μαζί με εμάς και η φύση άλλαξε. Σαν από θαύμα η ομίχλη διαλύθηκε και γύρω μας το χιόνι έλιωσε και από την γη βλάστησαν μικρά αγριολούλουδα που άνθισαν και μια εξαίσια μυρωδιά έδωσε στο τοπίο παραδεισένια υπόσταση. Σαν από θαύμα σαν σωτηρία σαν συγχώρεση.

Ο πατέρας συγκινημένος με φίλησε και με καλωσόρισε στο δρόμο του Θεού , της αγάπης της καταλλαγής της συμφιλίωσης και της ειρήνης.
Με έντυσε σαν βασιλόπουλο , αυτό ήμουν για αυτόν, και έκανε γιορτή μεγάλη για την επιστροφή μου. Τι κρίμα , ο άλλος μου αδελφός ήταν απών.

Από την Ειρήνη Κ.

Η επιστροφή (από την Δανάη Π.)

Είναι σούρουπο. Χιόνι καλύπτει τα δένδρα και τα βουνά. Δεν υπάρχει ψυχή σε αυτόν τον τόπο. Κανένα πουλί, κανένα ζώο. Το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος του αέρα που δυνατά διαπερνά τα γυμνά κλαδιά και παγώνει τα πάντα. Κάθε χιονονιφάδα που ακουμπά το δέρμα του είναι πιο παγωμένη από την προηγούμενη. βαδίζει αργά με κόπο, δεν βλέπει τις καλυμμένες από χιόνι πέτρες και σκοντάφτει.

Ταξιδεύει μέρες τώρα. Δεν έχει φαγητό ούτε χρήματα. Πως φέρθηκε τόσο ανόητα? αναρωτιέται.. Αν θυμάται καλά , πίσω από αυτόν τον λόφο…. εκεί πρέπει να είναι… Ανεβαίνει με κόπο. Κουράζεται. Είναι κοπιαστική η ανάβαση σε παγωμένο δρόμο. Ανεβαίνει . Ένα φως στο βάθος. Ένα φωτισμένο από το τζάκι παράθυρο και καπνός από ξύλα που καίγονται. ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ… αυτό.. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και συνεχίζει εξαντλημένος πια , κατάκοπος. Τώρα το σπίτι είναι λίγα μέτρα μακριά και πλησιάζει…αλλά διστάζει. Και αν δεν τον συγχωρήσει? αν τον έχει ξεχάσει? Στο σπίτι ακούγονται πια οι φωνές. Μήπως να γύριζε πίσω?

Ακούγεται το γαύγισμα ενός σκύλου. Αυτός τουλάχιστον τον θυμήθηκε. Η πόρτα του σπιτιού ανοίγει και ένας ηλικιωμένος βγαίνει στο κατώφλι κοιτάζοντας απορημένος. Ποιος να είναι? Γιατί γαβγίζει ο σκύλος? Λες? ? ?

Στο βάθος , έχει σκοτεινιάσει για τα καλά πια , μια γνώριμη φιγούρα. Δεν πιστεύει στα μάτια του. Ξανακοιτά .. λες? λες να είναι αυτός που περίμενε?

Τον αναγνωρίζει , αυτός είναι , ο γιος του. Τρέχει γεμάτος χαρά και τον αγκαλιάζει. Τον καταφιλά , τον στηρίζει. προστάζει τους υπηρέτες να του φέρουν ρούχα , παπούτσια , να σφάξουν το μοσχάρι το σιτευτό. να γιορτάσουν γιατί αυτός ο γιος του ήταν χαμένος και βρέθηκε ήταν νεκρός και αναστήθηκε.

Η επιστροφή.

Ήταν κουρασμένος. Βαδίζει τέσσερα ημερόνυχτα στην αδιάβατη έρημο . Την νύχτα η άμμος τρυπούσε τα πόδια σαν μικροσκοπικές βελόνες. Την ημέρα η ανυπόφορη ζέστη ο καυτός ήλιος και η μυρωδιά του σώματός του ,του έφερνε ζάλη.

Δυο φορές έπεσε σήμερα . Το λιγοστό νερό στο παγούρι του χύθηκε. Τώρα πια δεν έχει ούτε σταγόνα και το φαγητό λιγοστό.

Η έρημος (της ψυχής του?) μπροστά του απέραντη , αχανής γεμάτη αμμόλοφους και σκορπιούς. Μια ελπίδα είχε πια για να ζήσει. Ή να βρει μια όαση ή να βρει την χαμένη του ζωή (το ίδιο είναι).

Η μέρα τον αποχαιρετούσε , ο καυτός ήλιος δεν έκαιγε τόσο πια και σιγά σιγά την θέση του πήρε το φεγγάρι. Μια λαμπρή πανσέληνος , ένα χρυσό πιάτο στο τραπέζι του ουρανού. Τον φώτιζε και τον ταξίδευε μαζί με ένα τσούρμο πυγολαμπίδες που τις έλκυε το πείσμα και η επιμονή του παιδιού που θέλει να αλλάξει τη ζωή του.

Περπατούσε …περπατούσε ..ώρες , τόσο που πια δεν ένιωθε τα πόδια του. Περπατούσε ..αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Ούτε όαση ούτε σπίτι ούτε τον δρόμο για την χαμένη του παλιά ζωή…..

Διψούσε….το αισθανόταν …θα πέθαινε εκεί στην έρημο , αποκαμωμένος , μόνος , ντροπιασμένος για την ζωή που έζησε , χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια. Σηκώθηκε όμως , τίναξε δυο σκορπιούς που είχαν ανέβει πάνω του και προχώρησε. Δεν άντεξε, κατέρρευσε .

Ξύπνησε όμως ξανά. Κάποιος του ζέσταινε την ελπίδα στο χέρι , τον κοίταζε δακρυσμένος και δεν μπορούσε να μιλήσει σαν κάποιος να του έκοψε την γλώσσα. Κοίταζε και προσπαθούσε να θυμηθεί. Προσπαθούσε να θυμηθεί και να χαρεί. Τον αναγνώρισε . Ο πατέρας του . Τον θυμήθηκε . Τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Αφέθηκε. λυτρώθηκε.

Χάρηκε , μαζί του και η φύση όλη. Στην μέση του πουθενά , ξαφνικά και απρόσμενα η γη σείστηκε , από την καυτή άμμο ανάβλυσε νερό. Καθαρό και διάφανο σχημάτισε ποτάμι που παρέσυρε το παρελθόν. Ό,τι ήθελε να ξεχάσει, να κρύψει. Χάθηκαν όλα. Τα λάθη , οι αποτυχίες , οι ντροπές. Λουτρό παλιγγενεσίας , ανακαίνισης , σωτηρίας.

Ήπιαν και ξεδίψασαν και αγκαλιασμένοι , πατέρας και γιος προχώρησαν στην σκηνή του σωτήρα. Λίγο πιο εκεί , πίσω από κάτι αμμόλοφους….


Από τον Αντώνη Τσαντήλα - SAR

Δαβίδ

Ιερουσαλήμ



Ο Δαβίδ συλλογιζόμενος το λάθος του.
Από τον Ηλία Καούρα Α4

Δαβίδ